Küpelerini Satmaya Gittim; Rehincinin Masaya Koyduğu O Eski Fotoğraf Yetmiş Yıllık Devasa Bir Yalanı Ortaya Çıkardı!

"Çünkü biri yıllardır o kapıdan geçmeni bekliyordu..."

Bu cümle, rehinci dükkanının tozlu ve ağır havasında asılı kaldığında nefesimin kesildiğini hissettim. Yaşlı adamın titreyen elleriyle önüme koyduğu o siyah beyaz fotoğraf, sanki geçmişten gelen bir el gibi boğazıma sarılmıştı. Fotoğraftaki kadın, üzerindeki eski moda elbiseye rağmen öyle vakur, öyle asil duruyordu ki... Ama asıl sarsıcı olan, kulaklarındaki o damla şeklindeki 18 ayar altın küpeler ve bana tıpatıp benzeyen bakışlarıydı. "Bu nasıl olabilir?" diye fısıldadım, sesim dükkandaki eski saatin tik takları arasında kaybolup giderken. "Bu kadın... bu büyükannem Selma. Ama o hiçbir zaman böyle... böyle zengin görünmezdi."

Yaşlı adam, adının Hüseyin olduğunu sonradan öğreneceğim o beyefendi, büyütecini yavaşça masaya bıraktı. Gözleri dolmuştu. "Senin büyükannen Selma, bu dükkanın gerçek sahibi olan babamın, yani ustalar ustası Süleyman Efendi’nin tek kızıydı kızım," dedi sesi titreyerek. "Elli küsur yıl önce, kalbinin sesini dinleyip o zamanlar fakir bir genç olan dedenle kaçtığında, babam öfkesinden tüm köprüleri yakmıştı. Ama bir babanın öfkesi, evlat sevgisinin yanında her zaman yenilmeye mahkumdur."

Zeynep olarak, 29 yıllık hayatım boyunca duyduğum tüm masallar bir anda anlamını yitirdi. İpotek borçlarım, kapıdaki icra memurları, hastane koridorlarında sabahladığım o çaresiz geceler... Hepsi birer film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Ben, büyükannemi elleri toprak kokan, mütevazı bir köy kadını olarak tanımıştım. Oysa o, bu şehrin en köklü mücevher hanedanlarından birinin varisiymiş. Hüseyin Efendi, tezgahın altından gümüş bir anahtar çıkardı ve bana "Gel benimle," der gibi işaret etti. Dükkanın arkasındaki, yılların yorgunluğunu taşıyan ahşap kapıdan geçip dar bir koridora girdik. Duvarlarda eski mücevher çizimleri, Osmanlıca yazılı sertifikalar ve tozlanmış kadife kutular vardı devamı icin sonrki syfaya gecinz...