Küçük kardeşim yatağında uyumayı reddediyor
kucuk kardesim sürekli koşuşturur, kahkahalar atar, bir saniye bile yerinde duramazdı. Ancak geçen sonbahar çiftlikten dönmemizle birlikte her şey değişti.Artık sessiz konuşur oldu. Fısıltılarla… Ve her gece hıçkırarak değil ama ısrarla ahıra yatmak istiyor; yanına Daisy adında bir inek gelmedi mi asıl huzuru bulduğunu düşünüyordu.
Anne bu durumu sevimli buluyor, babaysa bunun geçici olduğunu ve zamanla geçeceğini söylüyordu.
Ta ki dün gece… Kulağıma öyle sözler çalındı ki unutamıyorum:
Üstteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz..
Kardeşim Daisy’nin kulağına eğilip fısıldadı:“Ben söylemedim. Sen de gördün, ama susmayı seçtin. Teşekkür ederim.”
Daisy tek bir şey yaptı: yavaşça göz kırptı. Görmüş, anlamış gibiydi.
Sonrası… Kardeşim sessizleşti, gözleri dolu dolu oldu:
“Alet kutusunu açma. Fotoğrafı kimseye gösterme.”
Ne demek istediğini anlamamıştım ama o kadar ciddi ve derin bir ifade vardı ki dedim “Tamam…”
Sabah babam, kamyonetin bagajından bir kutu çıkardı. İçindekiler nefesimi kesti; beklediğimden çok daha tuhaftı. İçinde tek bir fotoğraf vardı, tozlu ve eskimiş: eskiden orada duran bir ahır… İki yıl önce yanan o ahır hâlâ dikilip durmuştu o karede; bakışı inanılmaz geldi.
Yanımdaki kardeşim hâlâ fısıldıyordu:“Alet kutusunu açma, fotoğrafı gösterme…”
Bense anlamaya çalışıyordum; babam ise gizemli bir ifadeyle sadece “Bunu hatırlamıyor musun?” demişti.
Very Interesting
Fotoğrafın arkasında, ahırın yakınında duran garip bir siluet vardı—ne insan ne de tanıdık bir varlık. İlkel ve gölgemsi bir şey.
Very Interesting
İçimde bir ürperti. Kardeşimi düşündüm; onun bu denli sessiz oluşu bana çok tanıdık gelmiyordu. İçimde bir şeylerin yanlış olduğunu hissettim.
Ertesi sabah araziye gittim; ahırın izleri sadece külleri ve harabeleri olarak duruyordu. Hava, bir şey taşıyor gibiydi. Ve bir anda – arkamda kimse yokken – Daisy’nin orada olduğunu fark ettim: olmayan ahırın olduğu yerde dimdik duruyordu. Onun varlığı, insana hem tuhaf hem katı bir huzur veriyordu.
Very Interesting
O akşam ben daha fazla dayanamadım. Kardeşimin kapısını çaldım. Kapı açıktı; ahırdaydım sandım ama o kız kardeşimmiş, Daisy ile birlikte… sorularım boğazımda tıkanıyordu:
“Ne oldu Tim?”
Cevap yoktu. Sadece, “Hiçbir şey söylemeyeceğim” diye mırıldanıyordu. Ve ilk kez bir çatlak gördüm sesinde—kırılma… Gözlerini kapatarak söyledi:
“Görmüştüm… bırakmalıydım… ama görebiliyorum…”
“Elindeki fotoğraftaki gölge gerçek miydi?”
“Alet kutusundaki şey… ahırda olanlar… yangın… kaza değildi.”
Very Interesting
Sonraki gün kutuyu açtım. İçinde eski kumaş parçaları, solmuş bir fotoğraf ve ahşaba kazınmış bir sembol vardı. Anlam vermekte zorlandım ama tek emin olduğum şey şuydu: Tim artık o eski Tim değil. Suskunluğunun sebebi korku değildi; bilmenin ağırlığıydı.
O gün bugündür konuşmadık bu konuyu. Bazı gerçekler çok ağırdır; bazen sadece sessizliğe inanmak gerekir.
Reklamlar
04 Eylül 2025
Reklamlar
