Kocamla Tam 72 Yıl Evli Kaldım,

Dizlerimin bağı çözüldü. Yanımdaki sandalyeye yığılıp kaldım. Kızım hemen yanıma koştu, omuzlarımdan sarıldı ama onun varlığını hissetmiyordum bile. Etraftaki uğultu tamamen kesilmiş, dünya benim için durmuştu.
Tam 72 yıllık bir evlilik… Her hücresini, her nefesini bildiğimi sandığım adam, aslında içinde koca bir mezarlıkla yaşamıştı. Bana hep sevgiyle parlayan o gözlerin ardında, yitip gitmiş bir ailenin, savaşın çaldığı masumiyetin gölgesi saklıydı. Onu suçlamalı mıydım? Bana hayatı boyunca yalan söylediği için öfkelenmeli miydim? Yoksa onca acıya, ruhunda açılan onca derin yaraya rağmen, bana hiç hissettirmeden sunduğu o kusursuz, huzur dolu hayat için minnettar mı olmalıydım?
Bilmiyordum. Bildiğim tek bir şey vardı; can yoldaşımı toprağa verdiğim bu kasvetli günde, aslında onun hakkında hiçbir şey bilmediğimi öğrenmiştim. Kutu ellerimde ağırlaştı. İçindeki o geçmiş, o acı dolu sır, artık benim geri kalan yalnız ömrümün en büyük yükü ve en derin kederi olacaktı.