Kocamın Arabasındaki Siyah

Saatler sonra hastaneye bir zarf geldi. İçinde kocamın yıllardır benden sakladığı sırrı ortaya çıkaran banka hesap dökümleri vardı…

BÖLÜM 1

“Burada ne işin var?” diye bağırdı Buse hastane koridorunun ortasında; yüzü solgun, saçları darmadağınık ve bluzunun düğmeleri aceleyle yanlış iliklenmişti.

İnsanlar dönüp baktı. İki hemşire durup bizim olduğumuz yöne dik dik baktı. Ses tonumu tamamen sakin tuttum.

“Sesini yükseltme. Hastanedeyiz.”

Kocamın sekreteri olan Buse, ofise her zaman kusursuz görünümle gelirdi: lekesiz topuklu ayakkabılar, mükemmel bir makyaj ve parlak, yapay bir gülümseme. O sabah ise tamamen farklı biri gibi görünüyordu. Ve kocasının, yani Ahmet’in odasının hemen dışında duruyor olmam kesinlikle bir tesadüf değildi.

Her şey üç gün önce saçma derecede küçük bir şey yüzünden başlamıştı.

Yirmi sekiz yıllık kocam Murat, Cumartesi gününü Chicago’dan gelen yatırımcılara birkaç birinci sınıf arsa göstererek geçireceğini söylemişti. Öğleden önce eve döndü; yüzü solgundu ve doğal olmayan bir şekilde gergindi.

“Korkunç bir migrenim tuttu,” diye mırıldandı. “Her şeyi iptal ettim.”

Kendini yatak odamıza kilitledi. Garaja indim çünkü arabanın camlarından birini açık bıraktığımı hatırlamıştım ve hava durumu yağmur uyarısı veriyordu. Yolcu kapısını açtığımda, ağır ve tatlı bir parfüm kokusu yüzüme çarptı—Buse ne zaman asansörden çıksa ofiste yayılan kokunun birebir aynısıydı.

Sonra koltuğun altına sıkışmış siyah dantel bir iç çamaşırı gördüm.

Tamamen donakaldım. Ağlamadım. Murat’ın yüzüne fırlatmak için yukarı koşmadım.

Histerik bir sahne çıkarmak kolay olurdu. Ancak şirketimiz, Crestview Developments, Murat’ın son birkaç aydır böbürlenmeye başladığı gibi sadece “onun” şirketi değildi. Onu Columbus’taki iki odalık dar bir ofisten birlikte kurmuştuk. Babam Mustafa, kurmamıza yardımcı olmak için tüm birikimini yatırmıştı. Muhasebeyi, tahsilatları, maaşları, sözleşmeleri ben hallediyordum; hatta temizlik ekibi tutamadığımız zamanlarda yerleri bile kendim siliyordum.

Bir yıl önce Murat beni sistemli bir şekilde devre dışı bırakmaya başladı.

“Yeterince çok çalıştın, Lale,” derdi küçümser bir tavırla. “Dinlen. İşleri ben hallederim.”

Sonra Buse’yi işe aldı. Kısa süre sonra da annesi Nevin’i evimize taşıdı ve kendi evimi bana hizmetçi muamelesi yapılan bir yere çevirdi.

Onlara mahkemede bana karşı silah olarak kullanabilecekleri kıskançlık krizli bir tepki sunacak değildim.

Çamaşırı plastik bir torbayla aldım, şirketin idari dosyalarından Buse’nin ev adresini çıkardım ve doğrudan kocasına bir paket postaladım. İçine siyah danteli ve kısa bir not koydum:

Karınız bunu kocamın arabasında unuttu. Geri verilmesini isteyeceğinizi düşündüm.

Sadece aracın markasını, modelini ve plakasını ekledim.

O sabah Ahmet beni bilinmeyen bir numaradan aradı.

“Lale Hanım? Ben Buse’nin kocasıyım. Sizinle hemen konuşmam lazım. Hastanedeyim.”

Onunla yüzleştiğinde şiddetli bir kavga çıktığını söyledi. Buse daireden hışımla çıkarken onu takip etmeye çalışmış, merdivenlerden kayıp ayak bileğini kırmıştı. Sonra her şeyi bırakıp hemen oraya gitmeme neden olan o cümleyi ekledi:

“Çantasında görmeniz gereken belgeler buldum.”

Ve işte Buse tam da bu yüzden şu anda karşımda durmuş, öfkeden titriyordu.

“O paketi gönderen sensin!” diye tısladı, üzerime doğru yürüyerek. “Seni zavallı, kinci kadın!”

“Ben sadece kaybolan bir eşyayı iade ettim.”

Cevap vermek için ağzını açtı ama hastane odasının kapısı ardına kadar açıldı.

Ahmet, koltuk değneklerine ağır bir şekilde dayanarak belirdi; yüzü yorgun ve solgundu. “Buse, gerçekten yalan söylemeye devam mı edeceksin?”

Buse’nin yüzü kireç gibi oldu...

(Sonraki bölümü merak ettiğinizi biliyorum, bu yüzden lütfen sabırlı olun ve aşağıdaki yorumlarda okumaya devam edin. Rahatsızlık için anlayışınızdan dolayı teşekkür ederiz. Hikayenin tamamını almak için lütfen aşağıya bir 'ÇANTA' yorumu bırakın ve bize bir "Beğeni" verin)