KOCAM TATİL SIRASINDA BENİMLE FOTOĞRAF ÇEKİLMEK İSTEMEDİ

KOCAM TATİL SIRASINDA BENİMLE FOTOĞRAF ÇEKİLMEK İSTEMEDİ — SEBEBİ BENİ ŞOKE ETTİ AMA BENİM İNTİKAMIM ONU AĞLATTI

Kocam ve ben yakın zamanda Meksika’ya tatile gittik. Ama kocam benimle veya beni fotoğraflamak istemedi. Sebebini sorduğumda, “Modum yok” dedi.
Davranışı beni çok incitti ve utandırdı. Ayrıca telefonunu benden saklamaya başladığını fark ettim.
Bir şeylerden şüphelenerek, o duştayken telefonunu aldım ve son mesajlarını kontrol ettim. Arkadaşlarıyla olan grup sohbetini açtığımda gözlerim doldu.

O yazmıştı: “Arkadaşlar, kilosuna rağmen hâlâ fotoğraf çektirmemi istiyor! Kareye nasıl sığacak? Doğum öncesi kişi değil artık.”

Paramparça oldum. Evliliğimiz kusursuz değildi, ama tüm bu yıllar boyunca beni sevdiğine ve olduğum gibi kabul ettiğine gerçekten inanmıştım.

Telefonunu yerine koydum ve intikam almaya karar verdim. Fotoğraflarımı Facebook’ta paylaştım…

Diğer sayfamıza geçerek detayı okuyunuz

Merhaba millet, ben Hannah.

Her çift gibi bizim de zorluklarımız oldu.

Ama son Meksika seyahatimizde olanlar, yaDüşünün: Meksika’dayız, muhteşem plajlar ve harika hava ile çevriliyiz.

Bu seyahati çok bekliyordum.şadığımız en sarsıcı olaydı.

Her şeyi titizlikle planlamıştım, çünkü dürüst olmak gerekirse, bir anne olarak nadiren nefes alabiliyorum.

Bu, yeniden bir araya gelmek, dinlenmek ve sadece birbirimizin şirketinin tadını çıkarmak için bizim zamanımız olmalıydı.

Ama Luke en başından beri garip davranıyordu.

Ne zaman ondan benim fotoğrafımı çekmesini veya benimle fotoğraf çekilmesini istesem, reddediyordu.

“İstemiyorum” diyordu ya da “Bunu sonra yapabilir miyiz?”

İlk başta buna önem vermedim.

Belki de sadece seyahatten yorulmuştu, değil mi?

Ama sonra bu durum tekrar tekrar yaşandı.

Bu güzel plajdaydık ve ben bu gezi için özel olarak aldığım yeni elbiseyi giyiyordum.

Kendimi iyi hissediyordum, ki bu günlerde iki çocuk ve diğer her şeyden sonra nadiren olan bir şeydi.

Luka’ya “Beni gün batımının önünde fotoğrafımı çekebilir misin?” diye sordum.

O içini çekti ve “Şimdi olmaz, Hannah” diye mırıldandı.

Kaşlarımı çattım ve biraz kırıcı bir hayal kırıklığı hissettim.

“Neden olmaz? Sadece bir dakika sürer.”

“Söylemiştim, istemiyorum” diye bağırdı ve arkasını döndü.

Bu çok acı vericiydi.

Yani, tatildeyiz ve bir dakika fotoğraf çekmek için zaman ayıramıyor mu?

Kendimi garip ve kafası karışık hissettim.

Seyahat boyunca, telefonuna çok koruyucu davrandığını fark ettim.

Ben yanından her geçtiğimde ekranı saklıyordu ve hatta tuvalete bile götürüyordu.

İçgüdülerim bir şeylerin yolunda olmadığını söylüyordu, ama ben bunu görmezden gelmeye çalışıyordum

Bir gün öğleden sonra, Luca duşta iken, telefonunu yatakta gördüm.

Telefonu elime aldığımda kalbim hızla çarpmaya başladı.

Birinin özel hayatına müdahale etmenin yanlış olduğunu biliyorum, ama gerçeği öğrenmem gerekiyordu.

Hızla telefonun kilidini açtım ve son mesajlarına baktım.

İşte oradaydı, arkadaşlarıyla grup sohbeti.

Okuduğum şey kanımı dondurdu.

O şöyle yazmıştı: «Düşünün çocuklar, bu kiloyla hala benim ona fotoğraf çekmemi istiyor!
Nereye sığabilir ki? Doğumdan önceki hali değil artık.»

Gözlerim yaşlarla doldu ve nefes alamadığımı hissettim.

Bu, sevdiğim adamdı, çocuklarımın babası, arkamdan bu kadar acımasızca konuşan adamdı.

Bizim bir çift olduğumuzu, beni olduğum gibi sevdiğini sanıyordum, ama o arkadaşlarının önünde benimle alay ediyordu.

Telefonunu geri koydum ve şok içinde öylece oturdum.

Nasıl yapabilirdi? Kendimi boşaltılmış ve ihanete uğramış hissettim.

Evliliğimiz mükemmel değildi, ama onun beni bu kadar az düşündüğünü hiç düşünmemiştim.

Çocukları uyandırmamak için sessizce ağladım.

Bir süre sonra gözyaşlarım kurudu ve başka bir şey hissettim: öfke.

Onun bu kadar kolayca sonuçlarından kaçmasına izin vermeyecektim.

Ona sözlerinin sonuçları olduğunu göstermek için bir şeyler yapmam gerekiyordu.

Ve aklıma bir fikir geldi.

Telefonumu çıkardım ve seyahat sırasında çektiğim fotoğrafları incelemeye başladım.

En iyilerini seçtim ve Facebook’ta şu başlıkla yayınladım: «Tatil için yeni bir partner arıyorum.

Gerçekten o kadar çekici değil miyim ki kocam benim fotoğraflarımı çekmek bile istemiyor?»

Neredeyse anında gönderi beğeniler ve yorumlar almaya başladı.

Arkadaşlarım ve hatta bazı tanıdıklarım destekleyici mesajlar bıraktılar.

Fotoğraflarımı övdüler, bana güzel dediler ve Luca’nın davranışına şaşırdıklarını ifade ettiler.

Onun söylediklerini belirtmedim, ama mesaj açıktı.

Luka duştan çıktığında, ruh halimin değiştiğini fark etti.

“Her şey yolunda mı?” diye sordu, muhtemelen gerginliği hissederek.

“Her şey yolunda,” diye cevapladım, gözlerimi telefondan kaldırmadan.

Hâlâ kızgındım ve kırgındım ve ona bakamıyordum.

Ertesi gün, Luca’nın ihaneti hala beni sarsıyordu.

Hakkımda söylediği şeyleri kafamdan atamıyordum.

Ama sonra, zaten karmaşık olan bu duruma bir katman daha ekleyen bir şey oldu.

Seyahatimizden önce, hiç tanışmadığım amcamın vefat ettiğini ve bana önemli bir miras bıraktığını öğrendim.

Bu haberi tatilimiz sırasında Luka’ya anlatmayı planlıyordum, bunun hoş bir sürpriz olacağını umuyordum.

Ama onun hakkımda gerçekte ne düşündüğünü öğrendikten sonra, bunu kendime saklamaya karar verdim.

O sabah, mirası öğrenen annesi aracılığıyla haber bir şekilde Luka’ya ulaştı.

Tam çantalarımızı toplayıp seyahati erken bitirmek üzereydim ki, Luca bir buket çiçekle içeri girdi.

Yüzünde, birkaç kez gördüğüm, bir hata yaptığını bildiği zamanlardaki utangaç bakış vardı.

“Hanna, her şey için çok üzgünüm,” diye başladı ve bana çiçekleri uzattı.

Sessizce çiçekleri aldım ve ne diyeceğini bekledim.

Devam etti: «Aptalca davrandığımı biliyorum.

O sözleri söylememeliydim.

Ama tatlım, yeni paranla bir antrenör tutup kilo verebilirsin.»

Kulaklarıma inanamadım.

Gerçekten özür dilemek ve mirasımı kullanarak beni kendisi için değiştirmek yeterli olacağını mı düşünüyordu?

Öfkeyle dolup taştım ve «Belki de öyle yaparım, Luca.

Ama senin beni izleyebilmen için değil» diye cevap verdim.

Yüzündeki ifade paha biçilemezdi.

Benim onu affedip devam etmemi bekliyordu.

Ama ben hazırdım.

Hedefime ulaşmıştım.

“Luka, boşanma davası açıyorum,” dedim, içimdeki fırtınaya rağmen sesim kararlıydı.

Gözleri büyüdü ve bir an için sözsüz kaldı.

Sonra, şaşırtıcı bir şekilde, ağlamaya başladı.

“Lütfen, Hannah, beni yalnız bırakma,” diye yalvardı.

“Arkadaşlarıma, onlarla off-road yapmak için yeni bir SUV almayı planladığımı söyledim, ama şimdi senin paran olmadan tüm planlarım suya düştü.”

Şaşkına dönmüştüm.

Onun için önemli olan ilişkimiz ya da ailemiz değildi; önemli olan, paramın ona ne kadar fayda sağlayabileceğiydi.

Ona acıma ve kararlılıkla baktım.

«Görünüşe göre beni değil, paramı seviyorsun.

Spor arabanı satın almanın başka bir yolunu bulabilirsin, ama benim paramla ve beni küçük düşürmeden.

Hoşça kal, Luca.»

Ondan ayrıldım, garip bir rahatlama ve üzüntü karışımı hissederek.

Hayatımı böyle hayal etmemiştim, ama mutluluğumu kontrol altına alma zamanı gelmişti.

Günün geri kalanını dönüş yolunu organize etmeye ve boşanma sürecini başlatmaya adadım.

Arkadaşlarımın ve ailemin desteği hiç kesilmedi.

Her yorum ve her mesaj, kendime olan güvenimi ve değerime olan inancımı geri kazanmama yardımcı oldu.

Luka gibi birine, güzelliğimi veya değerimi onaylatmak için ihtiyacım olmadığını anladım.

Olduğum gibi yeterince iyiydim.

Hayatıma devam etmeye karar verdim, dikkatimi çocuklarıma ve kendime vererek.

Sonraki günlerde spor yapmaya başladım, Luka önerdiği için değil, daha sağlıklı ve güçlü hissetmek istediğim için.

Yeni hobiler edindim, arkadaşlarımla daha fazla zaman geçirdim ve hatta okula dönmeyi bile düşündüm.

Yeni hobilerle ilgilenmeye başladım, arkadaşlarımla daha fazla zaman geçirmeye başladım ve hatta okula geri dönmeyi bile düşündüm.

Bir gün alışveriş merkezinde Luka ile karşılaştım.

Yarı şakacı bir iltifatla beni şaşırttı.

“Merhaba! Seni neredeyse tanıyamadım, Hannah. Farklı görünüyorsun. Sen ve çocuklar nasılsınız?”

“Biz iyiyiz,” dedim, konuşmaya devam etmek istemediğimden.

“Hannah, sana sormak istediğim bir şey var…”

«Acelem var, Luca.

Başka bir yere gitmem gerekiyor. Üzgünüm,» dedim ve ayrıldım.

Gözümün ucuyla, normalde sakin ve kendinden emin olan yüzünün şaşkınlık ve acı ile dolduğunu gördüm.

Ama bu artık umurumda değildi, çünkü artık kendi kurallarıma göre hayatımı yaşamakta ve kendimi rahat hissetmekte özgürdüm.

Başarısız bir evlilik için üzülmek yerine, kendime olan sevgi ve gücümle ileriye bakmaya hazırdım.

Ne düşünüyorsun?

Doğru mu yaptım yoksa tepkim biraz abartılı mıydı?

Sen benim yerimde olsan ne yapardın?

Beni ne kadar az değer verdiğini anladım

Reklamlar

KOCAM TATİL SIRASINDA BENİMLE FOTOĞRAF ÇEKİLMEK İSTEMEDİ

Bunları da İzleyebilirsiniz