Kayınvalidem

Bu soruya verecek cevabı yoktu.

Murat'ın yüzündeki ifade ilk kez değişmişti. İlk defa olayın büyüklüğünü gerçekten kavrıyordu.

"Anne..."

"Ben kötü niyetle yapmadım."

"İyi niyetle yapan biri insanların yatak odasına gizlice girmez."

Odadaki sessizlik giderek ağırlaştı.

Neriman Hanım ayağa kalktı, üzerindeki simleri silkeledi.

"Beni rezil etmek için plan kurmuşsun."

"Hayır," dedim. "Seni rezil eden benim tuzağım değil. Seni rezil eden kendi davranışın."Bu cümle onu susturdu.

Çünkü haklı olduğumu o da biliyordu.

O gün fazla kalmadan evden ayrıldı.

Kapı kapanınca Murat salona geçti.

Uzun süre tek kelime etmedi.

Sonra yavaşça bana döndü.

"Galiba sana haksızlık ettim."

İlk kez bu cümleyi ondan duyuyordum.

"Olanları küçümsedim."

"Evet."

"Annemin bunu gerçekten yaptığına inanmak istemedim."

"İnanmamak başka, beni suçlamak başka."

Başını öne eğdi.

Haklı olduğumu biliyordu.

Ertesi gün beni şaşırtan bir şey yaptı.

Annesini arayıp hoparlörü açtı.

"Anne."

"Efendim oğlum."