Karım öldükten sonra,
Karım öldükten sonra, kanımdan olmayan oğlunu evden kovdum; on yıl sonra, beni mahveden bir gerçek ortaya çıktı.Eskimiş çantasını yere fırlattım ve on iki yaşındaki çocuğa soğuk, cansız gözlerle baktım.
"Git buradan. Sen benim oğlum değilsin. Karım gitti; artık sana bakmak için hiçbir sebebim yok. İstediğin yere git."
Ağlamadı.
Yalvarmadı.
Sadece başını eğdi, kopuk kayışlı eski çantasını aldı ve sessizce, tek bir kelime bile etmeden kapıdan çıktı.
On yıl sonra, gerçek ortaya çıktığında...
Tek dileğim zamanı geri almaktı.
Karım aniden felç geçirerek ölmüş ve beni on iki yaşında bir çocukla baş başa bırakmıştı.
Ama o benim oğlum değildi.
O, benimle tanışmadan önce yaşadığı bir ilişkinin, kimseyle paylaşmadığı bir aşk hikayesinin çocuğuydu. Tek başına, partnersiz geçirdiği bir hamilelik.
26 yaşında onunla evlendiğimde, ona hayrandım; tek başına bir çocuk yetiştirmiş güçlü bir kadındı.
Kendi kendime, "Onu ve çocuğunu da kabul ediyorum." dedim.
Ama gönülden doğmayan aşk... asla sürmez.
Çocuğa sevgiden değil, görev bilinciyle baktım.
Ve karım öldüğünde, her şey dağıldı.
Beni hiçbir şey alıkoyamadı.
Onu artık hayatımda tutmam için hiçbir sebep yoktu.
Her zaman sessiz, saygılı ama mesafeliydi.
İçten içe onu hiç sevmediğimi biliyordum.
Annesinin cenazesinden bir ay sonra ona,
"Git buradan. Yaşasan da ölsen de umurumda değil." dedim.
Ağlayacağını sandım. Yalvaracağını sandım.
Ama yalvarmadı.
Sessizce gitti.
Ya ben? Hiçbir şey hissetmedim. Suçluluk duymadım. Acıma duymadım.
Eski evi sattım. Yeni bir yere taşındım.
Hayat daha iyi oldu. İşlerim gelişti.
Yeni bir kadınla tanıştım.
Çocuk yok. Yük yok. Huzur. Rahatlık.
İlk birkaç yılımda bazen çocuğu düşünürdüm; endişeden değil, sadece meraktan.
Nereye gidebilirdi ki? Hâlâ hayatta mıydı?
Zamanla o merak bile azaldı.
Ailesiz, yuvasız, on iki yaşında bir yetim; nereye gidebilirdi ki?
Bilmiyordum.
Umurumda değildi.
Hatta bir gün kendi kendime,
"Öldüyse belki de en iyisiydi. En azından artık acı çekmek zorunda kalmayacaktı." dedim.
Ve bir gün, tam on yıl sonra...
Telefonum çaldı. Numara bilinmiyordu.
"Alo efendim? Bu Cumartesi bir sanat sergisinin açılışına katılabilir misiniz? Biri sizi orada görmek istiyor."
Kapatmak üzereydim; sanatçıların hiçbirini tanımıyordum. Ama bunu yapmadan önce, karşı taraftaki ses kanımı donduran bir şey söyledi:
"Yıllar önce terk ettiğin çocuğa ne olduğunu bilmek ister misin?"👇
Diğer sayfamıza geçerek detayı okuyunuz
«Git. Sen benim oğlum değilsin. Karım öldü. Sana bakmakla yükümlü değilim. İstediğin yere git.»Ağlamadı.
Yalvarmadı.
Sadece başını eğdi, kırık sırt çantasını aldı ve sessizce, tek kelime etmeden gitti.
On yıl sonra, gerçek ortaya çıktığında, zamanı geri almayı her zamankinden daha çok istedim.
Benim adım Rajesh ve eşim Meera ani bir felçten öldüğünde 36 yaşındaydım.
Arkasında sadece beni değil, aynı zamanda Arjun adında on iki yaşında bir oğlan çocuğu da bıraktı.
Ama Arjun benim biyolojik oğlum değildi.
Meera’nın önceki ilişkisinden olan çocuğuydu.
Meera ile 26 yaşında evlendiğimde, o çoktan birçok acıya katlanmıştı; isimsiz bir aşk, kendi çektiği bir hamilelik.
O zamanlar gücüne hayrandım.
Onu çocuğuyla birlikte «kabul etmenin» asil bir davranış olduğunu düşündüm.
Ama yürekten doğmayan aşk… kalıcı olmaz.
Arjun’u bir görev olarak yetiştirdim, başka bir şey değil.
Meera öldüğünde her şey yerle bir oldu.
Beni çocuğa bağlayacak kimse yoktu.
Arjun her zaman sessiz, mesafeli ve saygılı olmuştu.
Belki de içten içe onu asla gerçekten sevmeyeceğimi biliyordu.
Cenaze töreninden bir ay sonra sonunda ona,
«Git. İster yaşa ister öl, umurumda değil.» dedim.
Ağlamasını bekliyordum. Yalvarmasını.
Ama ağlamadı.
Gitti.
Ve ben hiçbir şey hissetmedim.
Evi sattım ve taşındım.
Hayat devam etti. İşler gelişti. Başka bir kadınla tanıştım; yükleri ve çocukları olmayan.
Birkaç yıl boyunca ara sıra Arjun’u düşündüm.
Endişeden değil, sadece meraktan.
Nerede olabilirdi? Hâlâ hayatta mı?
Ama merak bile zamanla kaybolur.
Dünyada yapayalnız, on iki yaşında bir çocuk; nereye gidebilirdi ki?
Bilmiyordum.
Umursamadım.
Hatta şöyle düşündüm:
«Öldüyse belki de en iyisi budur. En azından artık acı çekmek zorunda kalmayacak.»
On yıl sonra.
Bilinmeyen bir numaradan arandım.
«Merhaba Bay Rajesh? Cumartesi günü MG Caddesi’ndeki TPA Galerisi’nin açılışına gelebilir misiniz?
Biri sizi orada görmeyi çok istiyor.»
Telefonu kapatmak üzereydim ama bir sonraki cümle beni dondurdu:
«Arjun’a ne olduğunu bilmek istemiyor musunuz?»
Göğsüm sıkıştı.
O ismi -Arjun- on yıldır duymamıştım.
Tereddüt ettim. Sonra kuru bir şekilde,
«Gelirim.» diye cevap verdim.
Galeri modern ve kalabalıktı.
İçeri girdiğimde kendimi yabancı hissettim.
Resimler göz alıcıydı -tuval üzerine yağlıboya, soğuk, mesafeli, rahatsız edici.
Sanatçının adını okudum: T.P.A.
Baş harfleri beni bir darbe gibi vurdu.
«Merhaba Bay Rajesh.»
Karşımda, sade giyimli, uzun boylu, ince yapılı, derin ve anlaşılmaz bakışlı genç bir adam duruyordu.
Donup kaldım.
Arjun’du.
Artık bir zamanlar reddettiğim o narin çocuk değildi.
Karşımda sakin, başarılı bir adam duruyordu. Tanıdık ama bir o kadar da mesafeli.
«Sen—» diye kekeledim. «Nasıl—?»
Sözümü kesti; sesi sakin, cam gibi keskindi:
«Sadece annemin geride bıraktıklarını görmeni istedim.
Ve senin geride bırakmayı seçtiğin şeyleri.»
Beni kırmızı kumaşla kaplı bir tuvale götürdü.
«Adı Anne. Daha önce hiç göstermemiştim.
Ama bugün görmeni istiyorum.»
Kumaşları kaldırdım.
İşte oradaydı—Meera.
Hastane yatağında, solgun ve zayıf.
Elinde, üçümüzün birlikte çıktığımız tek seyahatten bir fotoğraf vardı.
Dizlerim titredi.
Arjun’un sesi titremedi:
«Ölmeden önce bir günlük tutmuş.
Beni sevmediğini biliyordu.
Ama yine de inanıyordu ki, bir gün anlayacaksın.
Çünkü… ben başkasının oğlu değilim.»
Nefesimi tuttum.
«Ne…?»
«Evet. Ben senin oğlunum.
Seninle tanıştığında zaten hamileydi.
Ama kalbini sınamak için sana başkasının çocuğu olduğunu söyledi.
Ve sonra gerçeği kabul etmek için çok geçti.»
«Gerçeği günlüğünde buldum. Eski tavan arasında saklı.»
Dünyam yıkıldı.
Kendi oğlumu inkar etmiştim.
Ve şimdi karşımda duruyordu — yakışıklı, başarılı — ben her şeyimi kaybetmişken.Oğlumu iki kez kaybetmiştim.
Ve ikinci kez… sonsuza dek.
Galerinin köşesine, yıkılmış bir halde oturdum.
Sözleri ruhumda bıçak gibi yankılandı:
«Ben senin oğlunum.»
«Sadece görev duygusuyla orada kaldığından korkuyordu.»
«Sessizdi… çünkü seni seviyordu.»
«Sorumluluktan korktuğun için gittin.»
Bir zamanlar «başkasının oğlunu» kabul ettiğim için kendimi asil saymıştım.
Ama hiçbir zaman gerçekten nazik olmamıştım. Asla adil olmamıştım. Asla bir baba olmamıştım.
Ve Meera öldüğünde, Arjuna’yı değersiz biriymiş gibi ittim.
Bilmiyordum… kendi kanımdan olduğunu.
Konuşmaya çalıştım.
Ama Arjun çoktan dönmüştü.
Arkasından koştum.
«Arjun… bekle… Bilseydim — bilseydim ki senin benim oğlum olduğunu -»
Bana baktı. Sakince. Ama mesafeli bir şekilde.
«Özür dilemen için burada değilim.
Onaylanmana ihtiyacım yok.
Sadece bilmeni istedim ki annem asla yalan söylemedi.
Seni seviyordu. Ve sessizliği seçti… böylece sen özgürce sevmeyi seçebilirdin.»
Hiçbir şey söyleyemedim.
«Senden nefret ediyorum.
Çünkü beni kovmasaydın…
Bugün olduğum kişi olmayabilirdim.»
Bana bir zarf uzattı. İçinde Meera’nın günlüğünün bir kopyası vardı.
Titrek el yazısıyla şöyle yazmıştı:
«Bunu okursan lütfen beni affet.
Korkmuştum.
Beni sadece bebek için sevdiğinden korkmuştum.
Ama Arjun bizim oğlumuz.
Hamile olduğumu öğrendiğimden beri sana söylemek istiyordum.
Ama sen şüphe ettin. Ben de korkmuştum.
Umarım onu gerçekten seviyorsan, gerçeğin bir önemi olmazdı.»
Ağladım.
Yine de.
Çünkü başarısız olmuştum — bir koca olarak. Bir baba olarak.
Ve şimdi… hiçbir şeyim kalmamıştı.
Düzeltmeye çalıştım ama kolay değildi.
İlerleyen haftalarda Arjun’u aradım.
Ona mesajlar yazdım. Galerisinin dışında bekledim. Affetmek için değil, sadece yanında olmak için.
Ama Arjun’un artık bana ihtiyacı yoktu.
Bir gün benimle buluşmayı kabul etti.
Sesi daha kısık ama kararlıydı.
«Hiçbir şey yapmak zorunda değilsin.
Seni suçlamıyorum.
Ama bir babaya ihtiyacım yok.
Çünkü sahip olduğum… bana ihtiyaç duymamaya karar verdi.»
Başımı salladım.
Haklıydı.
Ona birikim hesabımı verdim — sahip olduğum her şeyi.
Bir zamanlar yeni partnerime bırakmayı planlamıştım ama gerçeği öğrendikten sonra ertesi gün ilişkiyi bitirdim.
«Geçmişi geri alamam.
Ama izin verirsen… yanında olurum.
Sessiz ol. Ünvan yok. Talep yok.
Sadece iyi olduğunu bilmem gerekiyor.»
Arjun bana uzun uzun baktı.
Sonra şöyle dedi:
«Kabul ediyorum.
Para için değil.
Ama annem senin hâlâ iyi bir insan olabileceğine inandığı için.»
Zaman — asla geri alınamayacak tek şey.
Artık «baba» değildim.
Ama her hareketini izledim.
Galerisine sessizce yatırım yaptım. Ona koleksiyonerler önerdim. Çalışma günlerimden bağlantıları onunla paylaştım.
Oğlumu geri getiremezdim.
Ama onu ikinci kez kaybetmeyi reddettim.
Her yıl, Meera’nın ölüm yıldönümünde tapınağı ziyaret ederdim.
Fotoğrafının önünde diz çöküp ağladım:
«Özür dilerim. Bencillik ettim.
Ama hayatımın geri kalanını bunu telafi etmekle geçireceğim.»
Arjun 22 yaşına girdiği yıl, uluslararası bir sanat fuarında sergi açmaya davet edildi.
Kişisel sayfasına sadece bir cümle yazmıştı:
«Senin için, Anne. Başardım.»
Ve altına -on yıl sonra ilk kez- bana bir mesaj gönderdi:
«Vaktin varsa… sergi bu Cumartesi açılıyor.»
Donup kaldım.
«Baba» kelimesi -çok basit-
ve yine de tüm acıların sonu… ve yeni bir şeyin başlangıcı anlamına geliyordu.
Son mesaj:
Bazı hatalar asla telafi edilemez.
Ama içten pişmanlık yine de kalbe ulaşabilir.
Mutluluk mükemmellikte değil, bir zamanlar affedilemez görünen şeyle yüzleşme cesaretinde yatar.
Reklamlar
12 Eylül 2025
Reklamlar
Bunları da İzleyebilirsiniz
İzmir Meclisi’nde Rahmi Koç tartışması! Cemil Tugay’dan AKP'li Aydemir’e ayar: "Siz özür dilediniz mi?" 
72 ilin CHP İl Başkanlığı'ndan ortak açıklama: "Seçilmiş Genel Başkanımız Özgür Özel, Cumhurbaşkanı Adayımız ise Ekrem İmamoğlu'dur" 
CHP'li Mahmut Tanal'dan Kılıçdaroğlu'na çok konuşulacak öneri! "Çok istiyorsa AKP grubunda konuşsun! AKP'nin umudu olmak için mi CHP'nin içini karıştırıyorsun?"