Huzurevinde Kalan Varlıklı Bir Dul Adam

Dosyada huzurevinin yanında satın alınmış büyük bir arsanın tapuları bulunuyordu.

Kemal Bey oraya yeni bir yaşam merkezi kurulmasını istemişti.

İçinde ücretsiz kütüphane, müzik odaları, satranç salonu, hobi atölyeleri ve herkesin birlikte vakit geçirebileceği geniş bir bahçe olacaktı.

En dikkat çekici ayrıntı ise bahçenin tam ortasına dikilecek çınar ağacıydı.

Altına da küçük bir tabela yerleştirilecekti.

“İnsan, sevildiği yerde genç kalır.”

Bu cümleyi okurken gözlerim yeniden doldu.

Fakat olaylar burada bitmedi.

Kemal Bey’in çocukları vasiyete itiraz etti.

Mahkemeye başvurdular.

Beni çıkarcı olmakla suçladılar.

Gazetelere röportaj verdiler.

Sanki babalarını kandırmışım gibi konuşuyorlardı.

Aylar süren dava başladı.

Mahkemede avukat, Kemal Bey’in yıllar boyunca çektiği videoları izlettirdi.

Videolarda Kemal Bey açıkça şöyle diyordu:

“Bu kararı hiçbir baskı altında vermiyorum. Çocuklarıma servet değil, yıllarca eksik bıraktığım sevgimin pişmanlığını bırakıyorum. Servetimin insanların hayatına umut olmasını istiyorum.”

Bir başka videoda ise bana bakarak gülümsüyordu.

“Eğer bir gün bu görüntü izlenirse bilin ki hayatımın en huzurlu yıllarını onun yanında geçirdim.”

Salon tamamen sessizleşmişti.

Hakim bile gözlüğünü çıkarıp birkaç saniye başını öne eğdi.

Aylar sonra karar açıklandı.

Mahkeme, vasiyetin tamamen geçerli olduğuna hükmetti.

Çocuklar davayı kaybetti.

Aradan iki yıl geçti.

Kemal Bey’in hayalini kurduğu yaşam merkezi tamamlandı.

Açılış günü yüzlerce yaşlı insan bahçede birlikte çay içiyor, satranç oynuyor, müzik dinliyordu.

Bazıları yıllar sonra ilk kez doğum günü kutluyordu.