Görümcem yemek sırasında ayağa kalktı

Sonra, elinde bir parça ekmek tutan yedi yaşındaki kızım Selin‘e döndü ve sabit, keskin bir ses tonuyla: “Ve sen aslında bizden değilsin. Burak senin baban değil,” dedi.

Selin gözlerini kırpıştırdı. Çatalım parmaklarımın arasından kaydı ve metalik bir çınlamayla tabağa çarptı. Kayınvalidem Deniz, sanki önceden prova yapmış gibi keskin bir nefes aldı. Kayınpederim ise masanın içinde kaybolmak ister gibi örtüye bakıyordu.

Kocama baktım.

Burak sesini yükseltmedi. İnkar etmedi. Şaşırmış bile görünmüyordu.Peçetesini masaya bıraktı, ayağa kalktı ve tenimi ürperten bir sakinlikle masanın etrafında yürüdü. Bir an için beni onların yargılarıyla orada yalnız bırakıp gideceğini sandım. Aksine, Selin‘in yanına diz çöktü, elini omzuna koydu ve yumuşak bir sesle, “Tatlım, tabletini al ve çalışma odasına git. Kulaklıklarını tak. Babacığın birazdan gelecek,” dedi.

Kızım bir babasının yüzüne bir benimkine baktı. Kendimi kafa sallamaya zorladım. Sandalyesinden kaydı ve kafası karışmış ama itaatkar bir şekilde hızla uzaklaştı.

Burak doğruldu, elini ceketinin iç cebine attı ve telefonunu çıkardı. Ekrana bir kez dokundu, sonra doğrudan Buket‘in gözlerinin içine baktı.

“Söylediğini tekrarla,” dedi. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..