Gece saat 02:30’du. Kayınvalidemin odasının önünden geçerken kocamın sesini duydum—daha önce hiç duymadığım kadar alçak, gergin ve titrekti.

“Artık bunu yapamam anne… Daha ne kadar rol yapabilirim bilmiyorum.”

Olduğum yerde donup kaldım. Koridor loştu, sadece küçük bir gece lambasının ışığı vardı. Dışarıda yağmur cama vuruyor, içerideki sessizliği daha da ağırlaştırıyordu. Kalbim sıkıştı, nefesim daraldı.

Kocam Emre, sık sık gece annesiyle ilgilenirdi. Uykusuzluk, baş dönmesi, kaygı… Hep bir sebep olurdu. Başta bunu şefkat sanmıştım. Oğul sevgisi.

Ama o gece… her şey farklı hissettirdi.

Kayınvalidemin sesi geldi, yumuşak ama kontrol dolu:

“Sesini alçalt. Onu uyandıracaksın.”

Kısa bir sessizlikten sonra Emre’nin söylediği şey içimi buz gibi yaptı:

“Belki de artık uyanma zamanı gelmiştir.”

Dayanamadım. Kapı hafif aralıktı, içeri baktım.

Emre yatağın kenarında oturuyordu, yüzü ellerinin arasında. Kayınvalidem yanında, saçlarını okşuyordu… ama bu bir annenin oğluna dokunuşu gibi değildi. Fazla yakın, fazla sahiplenici, garip bir samimiyet vardı.

“Yorgunum,” dedi Emre. “Bunu daha ne kadar sürdürebilirim bilmiyorum.”

“Doğru olanı yapıyorsun,” dedi annesi.

“Senin için,” diye fısıldadı Emre.

Bir anlık sertleşme oldu:

“Bu konuyu tekrar açma.”

“Benim bir eşim var,” dedi Emre, sesi titreyerek. “Gerçek bir eşim. Onun sadece… geçici olduğunu söyleyip duramam.”

Dünya başıma yıkıldı.

Geçici mi?

Kayınvalidem yaklaştı:

“Bana söz verdin.”

“Daha 17 yaşındaydım,” dedi Emre. “O zaman senden başka kimsem yoktu… ama artık her şey değişti.”

“Hayır,” dedi kadın, kesin bir tonla. “Değişmedi. Sen sadece gerçeği unutmak istiyorsun.”

Geri çekildim. Kalbim deli gibi atıyordu.

Söz… rol… geçici…

O an anladım—bu evlilikte eksik olan şey sevgi değildi.

Asıl sorun… benim hiç bilmediğim bir gerçeğin içinde yaşamamdı.

Ve o gece ilk kez düşündüm:

Ben gerçekten onun karısı mıydım… Hikayenin Devamı ilk yorumda ����