Eşim Emre ve ben, 18 aylık ikizlerimiz

Uçuş kolay mı geçti? Hayır. Furkan yine ağladı, Asya yine koltuğa tırmandı. Ama bu kez iki el vardı. İki omuz. İki sabır.

Antalya seyahati bana bir şey öğretti: Bazen en büyük dersler en sessiz anlarda değil, herkesin ortasında verilir. Ve gerçek dinlenme, tek başına rahat koltukta değil; yükü paylaştığında gelir.

O akşam mangal başında başlayan “gösteri”, aslında aile olmanın ne demek olduğunu hatırlatan bir perde açılışıydı. Ve biz o günden sonra gerçekten aynı tarafta oturmaya başladık.