Down Sendromlu arkadaşımla evlendim beni o gece yatakt..Daha fazlasını gör

Şaşkınlıkla anneme baktım.

“Ben de öyle bir şey düşünmedim.”

“Biliyorum. Ama bugün kapıyı açıp onu görünce geçmişte verdiğim bir söz aklıma geldi.”

“Ne sözü?”

Annem gözlerini sildi.

“Emir’in babasına, oğlunun hayatında onu gerçekten seven insanların olacağına dair söz vermiştim. Ama bunun senin vereceğin bir söz olmasını istemedim.”

Başımı eğdim.

O anda annemin neden bu kadar korktuğunu anladım.

“Yani baloya gitmemi istemiyorsun.”

“Hayır,” dedi hemen. “Tam tersine. Gitmeni istiyorum. Ama Emir’e acıdığın için değil.”

Gözlerimi kaldırdım.

“Onunla gitmek istediğin için git.”

O cümle içimde bir şeyleri yerine oturttu

Annem kapının kilidini açtı.

“Ve bir şey daha var.”

“Ne?”

“Emir bütün bunları biliyor.”

Donup kaldım.

“Ne?”

“Annesinin öldüğünü, babasının onu sana emanet ettiğini biliyor. Ama senin bunlardan haberdar olmadığını düşünüyordu.”

“Bu yüzden mi bana hiç anlatmadı?”

Annem başını salladı.

“Çünkü senin onunla arkadaşlığının bir zorunluluk yüzünden başlamasını istemedi.”

Gözlerimden yaşlar süzüldü.

On iki yıl boyunca birbirimize karşı dürüst olduğumuzu sanmıştım. Meğer ikimiz de birbirimizi korumak için bazı gerçekleri sessizce saklamışız.

Aşağı indiğimde Emir hâlâ kapının yanında bekliyordu.