Çocuğumuzu kaybettikten sonra

“Biliyor musun,” dedi, “o ilk bebeğimi buldum.”

Kalbim duracak gibi oldu.
“Nasıl?”

“Devlet korumasındaymış. Süreç uzun ama…”
Gülümsedi. “Belki bir gün.”

O an anladım.

Bu hikâye, bir sırrın yıkımıyla başlamıştı.
Ama gerçekle yüzleşmenin, merhametin ve ikinci şansların hikâyesine dönüşmüştü.

Biz çocuğumuzu kaybetmiştik.
Ama başka hayatları kurtarmıştık.

Ve bazen…
Aile, kan bağıyla değil, kalanlarla kurulur.