Çocuğumu Kaybettiğimi Sandım

Adını söylediğinde geçmişimdeki en büyük yarayla karşı karşıya kaldım.

"Sevda."

O ismi duyduğum anda sandalyeye oturdum.

Çünkü Sevda, 18 yıl önce aynı hastanede çalışan bir hemşireydi.

Ve benim bebeğimin öldüğünü bana söyleyen kişiydi.

O gece sabaha kadar uyumadım.

Geçmiş gözlerimin önünden geçiyordu.

Doğum yaptığım gün…

Koridorda ağlayan eşim…

Doktorun kaçamak cevapları…

Ve Sevda'nın bana sarılıp:

"Üzgünüm, bebeğinizi kaybettik."

demesi…

O zamanlar acımdan hiçbir şeyi sorgulayamamıştım.

Ama şimdi her şey farklı görünüyordu.