Bir an nefesim kesildi.

"Ama neden?"

Mert, ellerine baktı.

"Çünkü bu eller bana kim olduğumu hatırlatıyor. Eğer sadece masalarda otursaydım, insanların emeğinin ne kadar değerli olduğunu unuturdum."

O an odada sessizlik oluştu.

Hayatım boyunca babamı ilk kez bu kadar mahcup gördüm.

Gitmeden önce kapıda durdu.

"Mert..."

dedi.

"Ben sana haksızlık etmişim."

Mert sadece gülümsedi.

"Önemli değil."

Ama babam başını salladı.

"Hayır, önemli."