Bebeğimi Sahilde Emzirirken

Ama utanması gereken sen değildin."

Boğazım düğümlendi.

O an fark ettim ki son haftalarda Emir'e bakabilmek için elimden geleni yaparken Duru'nun ne kadar büyüdüğünü görememiştim.

Sekiz yaşındaki kızım, o gün bana sadece destek olmadı.

Bana cesaretimi de geri verdi.

O günden sonra oğlumu emzirirken bir daha asla başımı öne eğmedim.

Çünkü bir bebeği beslemek utanılacak bir davranış değildi.

Asıl utanılması gereken, bir annenin en doğal görevini yerine getirirken onu küçük düşürmeye çalışmaktı.

Ve ne zaman o günü hatırlasam, aklıma önce o kadının öfkesi değil, kumların üzerinde dimdik duran sekiz yaşındaki kızımın şu cümlesi geliyor:

"Annem sadece kardeşimi doyuruyor... Peki siz, neden insanların onurunu incitmeye çalışıyorsunuz?"

İşte o soru, o gün sadece bir kadını susturmadı.

Orada bulunan herkesin, yargılamadan önce anlamayı seçmesinin ne kadar önemli olduğunu da hatırlattı.