Azmin zaferi: Yüzde 98 engelli genç mühendis oldu

Çorlu'da fabrika işçisi baba ile ev hanımı annenin 2 çocuğundan biri olan Okan Cihan, eklem kısıklığı nedeniyle dünyaya yüzde 98 bedensel engelli olarak geldi. El ve ayaklarını kullanamayan Cihan, çocukluğu döneminde dizleri üzerinde yürümeyi öğrendi. Kalemi ağzı ile tutan, kitaplarının sayfalarını diliyle çeviren, bilgisayarı dudaklarıyla kullanan Cihan, ilk ve orta öğreniminin ardından üniversiteyi kazanmayı başardı. Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Çorlu Mühendislik Fakültesi İnşaat Mühendisliği bölümünden mezun oldu.

"Arkadaşlarımdan eksik yanımı görmedim"

Engelli olmanın kendisini hayata küstürmediğini, en büyük hayalinin ise engellilerin rahat yaşayabileceği projeler geliştirmek olduğunu ifade ederek, şunları söyledi:

"Eklem hastalığım nedeniyle doğuştan engelliyim ama hiçbir zaman hayata küsmedim. Küçük yaştan beri mücadele etmeyi öğrendim. 56 yaşlarımda dizlerimin üzerinde yürümeyi öğrendim. İlk başlarda çok acıyordu. Pes etmedim. Ardından eğitim hayatıma başladım. Derslerimi çok sevdim. Arkadaşlarımdan eksik bir yanımı görmedim. Çünkü ben de onlar gibi yazı yazabiliyordum. Onlar el ile yazıyordu, ben ağzımla yazıyordum. Sonuçta onlar gibi yazabiliyorum, onlar gibi düşünebiliyorum, onlar gibi okuyabiliyorum. 'Neden ben de eğitim hayatında başarılı olmayayım ki?' dedim. Derslerime sıkı sıkı sarıldım. Lisede başarılı bir dönem geçirdim. Çeşitli burslar kazandım. Meslek kariyerimi seçerken, engelli kardeşlerimle ilgili ne yapabilirim diye düşünerek, inşaat mühendisi olmaya karar verdim. Pek çok binada engelli rampası dahi yok. Bizler ulaşmakta sıkıntı yaşıyoruz. İnşaat mühendisi olayım, büyük projelere imza atayım ve engelliler için yaşanabilir, onların özgürce hareket edebileceği yapılar inşa edeyim, dedim.  İnşaat mühendisi olmaya karar verdim."

"Önceleri kalemi tutamıyordum"

Engelliler ile ailelerine destek verilmesi gerektiğini ifade eden Okan Cihan, "Bizler, bize inanıldığını, ailelerimizin bizlerin arkamızda durduğunu hissedersek, hayatta başaramayacağımız hiçbir şey yok.  Ailem benim sürekli arkamda durdu. 'Oğlum sen yaparsın, edersin. Senin onlardan ne eksiğin var? Sen de yazabiliyorsun, sen de okuyabiliyorsun, sen de başarabilirsin' şeklinde bana destek oldular. Özgüvenimi yüksek tuttular. Şu an inşaat mühendisiyim. Aslında yazmaya okula gitmeden önce başladım. Babam ismimi yazmıştı bir yere. Onu taklit ederek adımı soyadımı yazdım. Kalemi ilk başta ağzıma aldım. Önceleri kalemi tutamıyordum, hep düşürüyordum. Sürekli mücadele ettim. Sonunda kalemi sıkıca kavrayabildim. Adımı yazmaya başladım. Ailem çok şaşırmıştı. Çok mutlu olmuşlardı. Onların mutluluğunu görünce daha da yazmaya, çizmeye başladım. Okulda da arkadaşlarım ağzımla yazmamı görünce çok şaşırmışlardı. Bilgisayarı da dudaklarımın yardımıyla kullanıyorum" dedi.

"Hayallerimi yapmak istiyorum"

Çalışmak için bir çok yere müracaat ettiğini  kaydeden Cihan, "Mesleğimi icra etme zamanı. Bana fırsat verilirse büyük projelere imza atacağımdan emin olabilirsiniz. Artık hayallerimi, planlarımı ve mesleğimi icra etmek istiyorum" diye konuştu.

"Bir annenin en büyük mutluluğudur"

Anne Nahide Cihan, oğlunun engelli olmasına rağmen gösterdiği yaşama tutunma ve okuma mücadelesinden büyük bir mutluluk duyduğunu dile getirdi. Anne Cihan, "Mutluyum, mühendis olmasından gururluyum. Çok şükür bitirdi. Tek dileğim onun çok istediği bir iş sahibi olması. Okan, zaten doğuştan başarılıydı. Azimli bir çocuktu anne olarak bekliyordum ve hissediyordum" dedi.