Annemin hastane masraflarını ödeyebilmek için kolsuz bir adamla evlenmeyi kabul ettim.

Bazı günler vardır ki yoksulluk insanı açlıkla değil, bir kâğıt parçasıyla vurur. O kasım akşamını çok iyi hatırlıyorum. Kasabamızın sokaklarında hâlâ taze pişmiş kestane ve yağmur kokusu dolaşıyordu ama ben devlet hastanesinin veznesinin önünde durmuş, ayaklarımın altındaki zeminin kaydığını hissediyordum. Annem Emine Hanım’ın acilen diyalize girmesi gerekiyordu. Yıllarca sabah namazından önce kalkıp beni okutabilmek için gözleme ve börek satarak çalışan kadının böbrekleri artık iflas etmişti. Devlet hastanesi bazı masrafları karşılıyordu ama gerekli özel ilaçları ve acil tedaviyi kapsamıyordu. Önümüzde yüz binlerce liralık bir borç vardı. Ben ise pazarda paça kısaltıp dikiş diken 32 yaşında sıradan bir terziydim; eve dönecek minibüs parasını bile zor buluyordum.

İşte tam o koridorda, elimde buruşturulmuş reçeteyle gözyaşlarımı tutmaya çalışırken Neriman Hanım yanıma yaklaştı. Kasabanın en saygın dul kadınlarından biriydi. Bölgenin en büyük kereste atölyesi ve mobilya dükkânı ona aitti. Hep siyah giyer, bileğinde gümüş tespihini taşırdı. Yüzündeki o sakin ve merhametli ifade herkesi kandırabilecek kadar masumdu. Bana yumuşak bir sesle, sanki dua ediyormuş gibi konuştu. Acımı anladığını, iyi bir evlat olduğumu bildiğini söyledi. Yardım etmek istediğini de ekledi. Ama bu dünyada zenginler karşılıksız iyilik yapmazdı.

“Küçük oğlum Murat dört yıl önce atölyede korkunç bir kaza geçirdi,” dedi gözlerini gözlerime dikerek. “İki elini de kaybetti. O günden beri insan içine çıkmıyor. Ona sadık, iyi kalpli bir eş lazım. Lüks peşinde koşmayacak biri… Eğer onunla evlenir ve bakımını üstlenirsen annenin bir gün bile ilaçsız kalmasına izin vermem.”

İçim buz gibi oldu. Hayatımı tanımadığım birine satmak… Ama annemi o hastane odasında, makinelere bağlı, yüzü bembeyaz yatarken görünce başka seçeneğim olmadığını anladım. Neriman Hanım’ın önüme koyduğu uzun sözleşmeyi tek satırını bile okumadan imzaladım.