Ailem, şehit Astsubay eşimin cenazesinden sadece birkaç ay sonra

Ve Albay Tayfun ilk kez hafifçe gülümsedi.

“Siz ne zaman isterseniz aracımız hazır, hanımefendi.”

Albay’ın arkasında, Deniz’in eski timinden olan o askerler siyah ciplerin yanında sessizce bekliyordu. Durgun. Tetikte. Koruyucu… Sanki şehit düşen silah arkadaşlarının ailesini teslim almak için geri dönmüş birer gölge gibiydiler.

Tam o sırada Tarık son bir hata daha yaptı.

“Kurban Bayramı öncesinde bizi öylece sokağa atamazsın!”


Albay sonunda gözlerini ona çevirdi. Ve ilk defa, bakışları dondurucu bir buza dönüştü.

“Beyefendi… Siz onun evinde yayılıp otururken, hamile bir kadın ısıtması dahi olmayan bir garajda uyudu.”

Bu sözlerin ardından çöken sessizlik mutlaktı.

Sonra Albay Tayfun, onların o geriye kalan son gurur kırıntısını da yerle bir eden şu sözleri ekledi:

“Şahsi fikrimi sorarsanız, kendisi size karşı zaten fazlasıyla cömert davranıyor.”