31 yaşındayım ve işten sonraki akşamların çoğu aynı.

Eşim gözyaşları içinde hikayeyi dinlerken, kararımız o an verilmişti. Evlat edinme süreci zorlu olabilirdi ama kalplerimiz onu çoktan evladımız olarak kabul etmişti. O gece, elindeki gülü bir an bile bırakmayan o minik kız, yıllardır hasretini çektiğimiz ev sıcaklığına ve koşulsuz sevgiye ilk adımını attı. Şehir ışıkları penceremizden süzülürken, onun güven içinde uyuduğunu görmek içimdeki ağır yükü hafifletti.
O gece evimiz sadece bir barınak değil, umudun ve yeni bir başlangıcın yuvası oldu. En derin yaraların bile sevgiyle iyileşebileceğini o küçük savaşçıdan öğrendik. Artık o, annesinin uyuduğu soğuk kaldırımlarda değil, kendisini canından çok sevecek bir ailenin kucağındaydı. Hayat bazen en büyük mucizeleri en derin acıların içinden çıkarıp karşımıza getiriyordu ve biz bu mucizeye sahip çıkmaya yemin etmiştik.