18 yaşındaki kızım tatilde kayboldu başka erkekle..Devamını gör.

Ama geçmişi değiştiremezdik.

Yalnızca bundan sonrasını değiştirebilirdik.

Derya birkaç ay sonra yeniden benimle yaşamaya başladı. İlk zamanlar ikimiz de birbirimize alışmakta zorlandık. Aradan geçen yıllar bizi değiştirmişti.

Ama pazar sabahları birlikte kahvaltı etmeye başladık.

Eski fotoğraflara baktık.

Çocukluğundaki hikâyeleri yeniden anlattım.

Bir gün Derya bana gülerek:

“Anne, benim için hâlâ on sekiz yaşındaki kızınmışım gibi davranıyorsun,” dedi.

Ben de gülümsedim.

“Çünkü seni en son on sekiz yaşında gördüm.”

Sonra başını omzuma yasladı.

“Artık buradayım.”

O cümle benim için yıllardır beklediğim cevaptı.

Derya’nın kaybolduğu gün hayatım durmuştu.Ama onu yeniden bulduğum gün anladım ki bazı yaralar tamamen kapanmaz. Sadece insan, o yarayla yaşamayı öğrenir.

Ben yıllarca kızımın bir gün geri döneceğine inanmıştım.

Ve sonunda şunu öğrendim:

Umut, her zaman beklediğimiz kişinin aynı şekilde geri dönmesi değildir. Bazen umut, yıllar sonra kapının çalması ve sevdiğiniz insanın size yeniden “Anne” diyebilmesidir.

O günden sonra Derya’nın odasını değiştirdim.

Ama yatağının üzerine yıllar önce aldığı mavi elbiseyi koydum.

Çünkü artık o oda geçmişi bekleyen bir oda değildi.

Kızımın yeniden başladığı hayatın ilk odasıydı.

Fotoğrafa dokunarak ilerleyin devamı sonraki sayfada...