Meral, üç yüz davetlinin bulunduğu görkemli bir yardım gecesinde

Fotoğraftaki kadın, otuz bir yıl önce Meral’in genç bir öğretmenken yardım ettiği bir öğrenciydi.
Meral bir akşam İstanbul Otogarı’nın önünde, yağmur altında ağlayan genç bir kız görmüştü. Kızın üzerinde ince bir ceket, elinde ise nereye gideceğini bilmeden aldığı bir otobüs bileti vardı.
Meral’in o gün eve yetişmesi gerekiyordu. Üstelik parası da azdı.
Yine de durdu.
Kızı küçük bir lokantaya götürdü, sıcak çorba aldı ve konuşmaya hazır olana kadar yanında bekledi. Reyhan, üvey babasının baskısından kaçmıştı ve ilk bulduğu otobüse binerek kaybolmayı planlıyordu.
Meral güvendiği bir sosyal hizmet uzmanını aradı. Gece yarısına kadar onun yanında kaldı. Daha sonra sığınma evinde ziyaret etti, kitap götürdü ve eğitimine devam etmesi için yardım etti.
Bir süre mektuplaştılar.
Ancak Meral evlenip adres değiştirince iletişimleri koptu.
Cemal Bey, kardeşinin daha sonra liseyi bitirdiğini, hukuk okuduğunu ve zor durumdaki gençlere yardım etmeye adadığını anlattı. Reyhan, farklı şehirlerde barınma, burs ve ücretsiz hukuk desteği sunan büyük bir kuruluş kurmuştu.
Sekiz ay önce ağır bir hastalık nedeniyle hayatını kaybetmeden önce ağabeyinden tek bir istekte bulunmuştu:
“Beni o gece dinleyen öğretmeni bul.”
Reyhan, Meral’e bir mektup bırakmıştı.
Mektupta, Meral’in kendisine yalnızca yemek vermediğini, iyi insanların hâlâ var olduğuna inanmasını sağladığını yazıyordu.
Ayrıca onu yardım kuruluşunun yönetim kuruluna dâhil etmiş ve ihtiyaç gördüğü projelerde kullanması için iki milyon liralık bir fonun sorumluluğunu vermişti.
Meral ilk kez o anda ağladı.
Kocasının onu değersiz gördüğü için değil, yıllar önce yardım ettiği bir genç kızın adını ömür boyu unutmadığını öğrendiği için.
Bu sırada yardım gecesinde çekilen video internette yayıldı.
Görüntüler kısa sürede milyonlarca kişiye ulaştı. İnsanlar yapılanı şaka olarak değil, saygısızlık olarak değerlendirdi. Şirket sponsorları anlaşmalarını iptal etti, yönetim kurulu Rıza’dan açıklama istedi.
Rıza, Meral’den televizyona çıkıp bunun aile içinde yapılmış bir şaka olduğunu söylemesini istedi.
Meral reddetti.
“Bu bizim aramızdaki bir şaka değildi,” dedi. “Beni hedef alan bir aşağılamaydı.”
Meral kısa süre sonra yardım kuruluşunda aktif görev almaya başladı. Barınma ihtiyacı olan aileleri ziyaret etti, burs programlarını yönetti, resmi kurumlarla görüştü ve gençler için otogarların yakınında güvenli merkezler kurulmasını önerdi.
İlk kez kendisini görünmez hissetmiyordu.
Beş ay sonra kuruluşun yıllık gecesinde sahneye davet edildi.