İkiz Bebeklerimden Birini Doğumda Kaybettim

Ben ise gizlice araştırma yapıyordum.

Hastanenin hasta hakları birimine başvurdum.

Doğum kayıtlarımı istedim.

İlk başta çeşitli bahanelerle oyalandım.

Fakat yasal başvuru yaptıktan birkaç gün sonra dosyam elime ulaştı.

Sayfaları çevirirken gözlerim bir satırda kilitlendi.

"Canlı doğan bebek sayısı: 2"

Nefesim kesildi.

Altındaki satır daha da sarsıcıydı.

"Bebeklerden biri, ileri tetkik amacıyla yenidoğan yoğun bakım ünitesine sevk edildi."

Ölüm kaydı yoktu.

Ölüm raporu yoktu.

Sadece sevk kaydı vardı.

O anda anladım.

Bana söylenen her şey yalandı.

Hemen hastaneye gittim.

Başhekimle görüşmek istediğimi söyledim.

İlk başta kimse konuşmak istemedi.

Sonunda olay büyüyünce hastane yönetimi iç soruşturma başlattı.

Bir hafta sonra beni yeniden çağırdılar.

Toplantı odasında başhekim, hukuk müşaviri ve o hemşire vardı.

Başhekim dosyayı önüme koydu.

"Size yıllardır unutamayacağımız bir hata yapıldı."

Kalbim duracak gibiydi.

"Hata mı?"

"Aslında bebeğiniz doğum sırasında ağır solunum sıkıntısı yaşamıştı. Acilen başka bir üniversite hastanesine sevk edildi."

"Peki bana neden öldüğü söylendi?"

Başhekim başını eğdi.

"Sevk sırasında belgelerde büyük bir karışıklık yaşandı."

Tam o sırada hemşire dayanamadı.

"Hayır."

Herkes ona döndü.

"Olay sadece evrak hatası değildi."

Sonra bana baktı.

"Eşiniz, bebeğin yaşama ihtimalinin çok düşük olduğunu öğrenince doktorlardan size gerçeğin söylenmemesini istedi."

Odanın içi buz kesti.

"Neden?"

Hemşire gözleri dolarak cevap verdi.

"Çünkü sizin hayati riskiniz vardı. Yoğun bakımdaydınız. İkinci bebeğin de kritik durumda olduğunu öğrenmeniz hâlinde bunu kaldıramayacağınızı düşündüğünü söyledi."

Başhekim de bunu doğruladı.

Murat, doktorlardan gerçeği gizlemelerini istemişti.

Bu karar doğru muydu?

Belki değildi.

Ama amacı bana ihanet etmek değil, beni hayatta tutmaktı.

Asıl şok ise birkaç saniye sonra geldi.

Başhekim dosyadan başka bir belge çıkardı.

"Sevk edilen bebeğiniz hayatta kaldı."

Dünyam durdu.